{"id":587,"date":"2015-04-17T09:07:30","date_gmt":"2015-04-17T07:07:30","guid":{"rendered":"http:\/\/hiergroeitliefde.be\/?p=587"},"modified":"2020-04-07T14:10:08","modified_gmt":"2020-04-07T12:10:08","slug":"wonen-op-een-wolk","status":"publish","type":"post","link":"http:\/\/hiergroeitliefde.be\/?p=587","title":{"rendered":"Wonen op een wolk"},"content":{"rendered":"\n<p><strong>17 april 2015 |<\/strong><\/p>\n\n\n\n<p>Er\nwas eens jij. Er was eens ik. Er was eens ons allebei. Op een warme dag in mei\nlagen we als zo vaak te turen naar de lucht. Het was hemels stil in het gras\ntussen de madeliefjes. We keken naar hoe een kleine wolk tikkertje speelde met\nzijn grote broer. Niet veel later verdween de kleine wolk en verdween de grote\nwolk. De lucht was weer leeg. Wat een mooie dag, dacht ik. Jij zuchtte. De\nwitte wattenwolken boven onze hoofden ruisten geruisloos voorbij. Wat hield ik\nvan wolken die elkaar achterna joegen, verstoppertje speelden met de zon, af en\ntoe verdwaalden in het luchtruim of schetsen maakten in het hemelsblauw. Als de\nwereldbol niet zo als een gek aan ons zou trekken, dan zouden we op zo\u2019n wolk\nkunnen wonen. Jij en ik. Dan zouden we achterstevoren en binnenstebuiten\ntuimelen bij het vallen van de nacht en scheren langs de aardbol. Ik zou je dan\nde wereld geven en op je schouders bouwde ik een thuis.<\/p>\n\n\n\n<p>Ik\ndraaide me op mijn zij. Jij staarde verlegen naar het plafond van onze wereld.\nToen sloot je je ogen en verdween. De zon viel aarzelend in je handen. Ik\ntwijfelde geen moment, deed snel mijn eigen ogen op slot en ging met je mee.\nSamen verdwalen in de tijd is het allermooiste wat er is. Dat heb ik toen\ngeleerd, daar naast jou in een bed vol madeliefjes. De wind en wijde wereld\nzwegen van verwondering. Later als ik groot ben, word ik een witte wattenwolk, bedacht\nik. Ik zag mezelf al drijven. Ik zag jou. In een veld vol bloemen dat steeds\nkleiner werd. Braakliggende akkers die snakten naar de zomer. Steden waar het\nkrioelde van mierenmensen en kinderen op een carrousel. Ik zag vliegtuigjes op\nafstandsbediening en houten speelgoedtreintjes. En op een helderbrede rivier\ndie onderweg was over bergen en vasteland, zag ik honderd bootjes van papier.\nEn bedrijvigheidjes, een stuk of drie, vier.<\/p>\n\n\n\n<p>Je\nstootte me aan en mijn droomwolk knapte uiteen. Als een zeepbel lag mijn\nfantasie plots overal op het grasveld verspreid. Het leek wel dauw. Ik kreeg\nhet koud. Kijk, zeiden je ogen toen. Een zachte pluisjesbloem kietelde mijn\nvoeten. Je plukte de bloem aan het steeltje uit de grond en gaf ze aan mij. Ik\nmocht een wens doen. Terwijl jij opgewekt naar me keek, sloot ik mijn ogen,\nstuurde mijn wens de wereld in en blies toen zachtjes alle pluisjes van het\nsteeltje. De pluisjes dwarrelden op de wind de hoogte in tot ze helemaal uit\nhet zicht verdwenen waren. Je keek me vragend aan, maar ik schudde mijn hoofd.\nDan komt ie niet uit! knipoogde ik. Ik lachte, sprong recht en tikte je aan.\nJij bent \u2018m! juichte mijn vrolijke hand. Het volgende moment renden we door het\nveld als kinderen zonder zorgen. De wind stak op. Boven ons werden sommige\nwolken plots heel erg oud en grijs. In mijn hoofd stuiterde mijn wens op het\nritme van mijn voetstappen. Ik. Wil. Een. Watten. Wollen. Sneeuwpop. Maken. Ik\nhoopte maar dat de woorden niet al te veel door elkaar zouden worden geschud.\n\u2018Sneeuwpop wollen wil maken een watten ik\u2019, zou maar een rare wens zijn, dacht\nik bij mezelf. En ook dat ik geluk had iemand te kennen zoals jij. Als zonlicht\ngingen wij door dik en dun, al was het maar om het eerste ijs te breken, op\nzoek naar de lente.<\/p>\n\n\n\n<p>De\nwereldbol was verdwenen in een cocon van grijze wolken. Wij speelden niet\nlanger tikkertje. Een logge wolk viel ongevraagd tussen ons in. Eerst\nvoorzichtig, dan zonder nog \u00e9\u00e9n keer te twijfelen. Ik kroop onder mijn huid en\nvoelde de druppels op mijn neus en lippen. Ze smaakten naar warme melk met\nhoning. Er liep regen over mijn wangen. Door de koude druppels heen zag ik dat\nje plots niet meer naast me stond. Doffe regenstriemen sloegen langs mijn oren,\nmaar niet waar jij naartoe ging. Daar scheen de zon. Je voeten hadden sporen\ngemaakt in het verdronken zand. Ik volgde ze als een kompas en daar zag ik je\nstaan. In het zuiden. Je was doorweekt en helemaal nat. En zelfs dat was niet\ngenoeg. Je dronk. Gulzig liet je de regen smelten op je tong. Ik nam je hand\nvast en keek je aan. Je legde je arm om me heen als een lappendeken. Het water\nuit de wolken druppelde de tijd binnen en hield haar gevangen. Met heel mijn\nhart dankte ik de hemel. We dansten. Alsof morgen nog heel ver weg was en we\nvoor niemand iemand hoefden te zijn. We dansten in de regen. Met ezelsoren in\nonze natte haren. Van altijd opnieuw en nooit genoeg.<\/p>\n\n\n\n<p>Toen\nde wind was gestopt en de regen was gaan liggen, kon ik niets anders meer dan\nademen. De tranen die de wolken hadden gehuild op het gras roken heerlijk fris\nen zout gekorreld. Mijn handen waren gerimpeld. De jouwe droegen groeven mee\nvan zo veel breekbare verhalen. De wolken waren opgelost. Als smeltende sneeuw\nvoor een lage, felle voorjaarszon. Die zon straalde nu aan de andere kant van\nde wereld; goudgeel en vol licht. Hier enkel nog een handvol sterren, duizenden\nlichtjaren van ons weg. Ik zou ze tellen, als ik kon, maar ik kan maar tot een\nmiljoen miljard. En dat volstond vast niet. Maar dit wel. Hier. Mijn klamme\nhanden en jouw lappendeken. Mijn wens aan een pluisjesbloem. Dansen in de\nregen. Toen riep het leven. We liepen het veld en de bloemen en de wolken weer\nuit en wandelden op blote voeten naar huis. Morgen zou alles waarschijnlijk\nhelemaal anders zijn, maar vandaag was heel even gewoon maar ongerept geluk. Er\nwas eens ik. Er was eens jij. Er was eens een kussengevecht in de lucht op een\nwarme dag in mei.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>17 april 2015 | Er was eens jij. Er was eens ik. Er was eens ons allebei. Op een warme dag in mei lagen we als zo vaak te turen naar de lucht. Het was hemels stil in het gras tussen de madeliefjes. We keken naar hoe een kleine wolk tikkertje speelde met zijn grote [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":590,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":[],"categories":[3],"tags":[11,9,14,19],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/hiergroeitliefde.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/587"}],"collection":[{"href":"http:\/\/hiergroeitliefde.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"http:\/\/hiergroeitliefde.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/hiergroeitliefde.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/hiergroeitliefde.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=587"}],"version-history":[{"count":1,"href":"http:\/\/hiergroeitliefde.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/587\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":589,"href":"http:\/\/hiergroeitliefde.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/587\/revisions\/589"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/hiergroeitliefde.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/590"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/hiergroeitliefde.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=587"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"http:\/\/hiergroeitliefde.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=587"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"http:\/\/hiergroeitliefde.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=587"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}