{"id":794,"date":"2018-05-09T11:44:34","date_gmt":"2018-05-09T09:44:34","guid":{"rendered":"http:\/\/hiergroeitliefde.be\/?p=794"},"modified":"2020-04-07T14:22:36","modified_gmt":"2020-04-07T12:22:36","slug":"vijftig-tinten-blauw","status":"publish","type":"post","link":"http:\/\/hiergroeitliefde.be\/?p=794","title":{"rendered":"Vijftig tinten blauw"},"content":{"rendered":"\n<p><strong>9 mei 2018 |<\/strong><\/p>\n\n\n\n<p>Van\nmuziek niet met je oren, maar met je blik. Van met je ogen dicht.<\/p>\n\n\n\n<p>Van\ner was eens een goudgele baljurk die over de dansvloer schreide. Kunnen\nliefhebben, zoals de aarde de zon weer opzoekt, elke dag, zoals jij en ik ons\naan elkaar verwarmen. Liefhebben als een knetterend haardvuur, dat alle kanten\nop danst en weer adem geeft aan wat bevroren was. Liefhebben als een lied,\nwaarvan de eerste melodie schrijnend in een donkere kerker schuilt. Huilt.\nMoederziel alleen. Een solo die raakt, door merg en been. Maar langzaam valt er\nlicht naar binnen, kleuren je wangen zonnegeel, gaat er ergens een kaarsje\nbranden. Het vlammetje flakkert op, in cantabile, het zingt. Zie je \u2018t? Eerst\nvoorzichtig, aarzelend, haast onbewogen. In een stroomversnelling klinkt dan\neen dozijn lichtjes met het vlammetje mee. Een kroonluchter hoog aan de hemel\nontsteekt, laat licht vallen op elke vezel binnenin je. Gewoon maar geel, wordt\nglanzend goud. Een symfonie van hartenlust. In harmonie. Zij die hem langzaam\nkust. Een betovering van jewelste. En in de verte klinkt stralend\ntrompetgeschal. In de lucht hangen wolken als witte strepen tussen het licht.<\/p>\n\n\n\n<p>De\naantrekkingskracht tussen de maan en het water, tussen het land en het water,\ntussen het water en het zand. Op deze wereldbol blijven we maar een blauwe\nmaandag. Kortstondig in de tijd, een zandkorrel in de eeuwigheid. Maar een\nbries waait door onze haren. Eerst largo, traag en ingetogen, dan poco a poco\naccelerando, tot een allegro op de maat van de wind. Van muziek met je ogen\ndicht. De klank van blauw is er geen die rouwt, want blauw bedenkt, belooft en\nbetovert de koude slagen van een golf tot stroom. Blauw gaat er plechtig\ntegenin, als contratonen tegen de schrille staccato van regen, die neerslaat op\nhet oppervlak. Blauw houdt donkerte vast, maar donkerte waaraan je je warmen\nkan. Als de dans van een strijkstok en de snaren van opa viool. We zijn\nallemaal nomaden, reizigers, ontdekkers. Op zoek naar avontuur, naar elke dag\neen nieuw begin. Op zoek naar een da capo, al segno soms, altijd al fine. Water\nvan de oceaan blauwt in de ochtend en in de avond. Het blauwt als een steeds\nterugkerende melodie. Vijftig tinten blauw. En opnieuw. En opnieuw. Zoals we\nademen. Zacht en zoet. Zoals het zou moeten, als het toch moet. En voor onze\nogen een uitzicht, eindeloos en klein, maar de wereld ligt er aan je voeten. Zo\nver weg, en toch binnen handbereik. Onder water gaan we, staan we niet, maar\nzweven we boven de bodem uit. In zee\u00ebn van ruimte, zee\u00ebn van tijd. De zon\nschenkt rimpels aan de blauwte, een schittering die het water ouder maakt.\nBlauwer, kouder, almaar dieper. Soms dreigt er gevaar, daar waar we als mens\nniet kunnen komen, omdat de lucht er te schaars en licht er te weinig is. Soms\nweten we niet wat ons te wachten staat, deinen we gewoon mee op het ritme van\neen golfslag, tegen beter weten in. De maatslag van de zee. Blauw maar mee.<\/p>\n\n\n\n<p>Er\ndanst muziek achter onze blik, van met onze ogen dicht. Weet je nog hoe dat\nliedje ging? We waren nog groen achter onze oren. Het was net ochtend geworden\nen dauwdruppels wasten de aarde schoon. In zo\u2019n lied konden we voor altijd\nblijven. Nestelden ons op een notenbalk die er nog lag: een vertakking van\njonge tonen, klanken die maar pas begonnen waren, kruinen die wiegden als een\nslaaplied voor een kind. Groen was de stilte, waar alles begint. Het ruisen van\nde bomen, het vallen van het licht, het komen van de winter, het hoge, wilde\nnoorden. Met je ogen dicht.<\/p>\n\n\n\n<p>Hakuna\nmatata. Je hebt geen zorgen, dus zorg maar dat je geniet. Een zorgeloze wereld,\nwat een droom zou dat zijn? Zoals tijdens zwoele zomeravonden, dan worden\ngedachten soms pimpelpaars. Als de rijke kleuren in de gloed van de ondergaande\nzon. Dat gemis: lang kijken naar de zon die al lang is slapen gaan. Maar ook\ndeze hoop: wachten op die lichtbol die ook altijd weer ontwaakt. Op zo\u2019n\navonden kleurt de hemel de bloesems bont als noorderlicht, verstopt het licht\nzich in het donker. Bedachtzaam zingt lavendelregen een zachte ode aan de\nlente. De geurende druppels verbeelden het chromatische vallen van de sterren.\nIn canon valt de avond erachteraan. Een stad vol sterren, op zoek naar glanzend\nsucces. De een straalt soms feller dan de ander, fortepiano: altijd liefs in\nelkaars armen. Samen als zeepbellen in het luchtruim, euforisch te kunnen\nvliegen, maar zo bang voor de klap. Dromen is voor dwazen, wordt wel eens\ngezegd, maar gek zijn doet geen pijn. Zie je? Het krokust alleen maar in mijn\nhoofd.<\/p>\n\n\n\n<p>Het\nis tijd om kleur te bekennen. En dan in het bijzonder een kleur om te vieren,\nbij klokgelui en de warmte in de herfst van de vorige eeuw. Want oranje zijn de\nslingers en de toeters en de bellen. Oranje, het leven door een gekleurde bril.\nNiets uit de weg gaan, niemand iets in de weg staan. Con brio, met gloed, en\nmaestoso zoals de zon. <\/p>\n\n\n\n<p>Uit de grond van mijn rood getinte hart hoop ik dat je geniet, van met je ogen dicht, en je oren op oneindig. Ik hoop dat je geen blauwtje loopt, niet als grijze muis de dag in gaat, maar straalt als de zon straks met een liedje in je hoofd. Laat het kleurrijk zijn.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>9 mei 2018 | Van muziek niet met je oren, maar met je blik. Van met je ogen dicht. Van er was eens een goudgele baljurk die over de dansvloer schreide. Kunnen liefhebben, zoals de aarde de zon weer opzoekt, elke dag, zoals jij en ik ons aan elkaar verwarmen. Liefhebben als een knetterend haardvuur, [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":795,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":[],"categories":[3],"tags":[95,97,81,98,46,41,31],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/hiergroeitliefde.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/794"}],"collection":[{"href":"http:\/\/hiergroeitliefde.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"http:\/\/hiergroeitliefde.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/hiergroeitliefde.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/hiergroeitliefde.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=794"}],"version-history":[{"count":1,"href":"http:\/\/hiergroeitliefde.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/794\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":796,"href":"http:\/\/hiergroeitliefde.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/794\/revisions\/796"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/hiergroeitliefde.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/795"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/hiergroeitliefde.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=794"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"http:\/\/hiergroeitliefde.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=794"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"http:\/\/hiergroeitliefde.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=794"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}